فرمت فایل : word تعداد صفحه : 16 انقلاب اسلامي ايران، پديده اي بي همتا بود كه از پيش، تحليلي براي آن وجود نداشت و حتي مباني و مقدمات شناخت آن از انديشه هاي جديد، غايب بود. البته كساني مثل «آرنولدتوين بي» به جايگاه معنويت در حيات و تمدن بشري نيم نگاهي انداخته و تهي شدن از معنويت را موجب زوال آن مي دانستند و معتقد بودند تمدن آينده از جايي غيراز غرب بايد سربرآورد. اما اين مختصر، براي انقلابي عظيم با آثار سرشار و جاري بسيارش، به هيچ وجه كافي نبود. اين انقلاب، با بازگشت به حقايق فراموش شده فطري، دين را در منظر انديشه بشري پررنگ و برجسته كرد و در دو سطح ملي و جهاني چاره اي باقي نگذاشت، مگر اين كه رويكردي نوين به دين، معنويت، انسان و جهان پديد آيد. انقلاب اسلامي در حقيقت نوعي انديشه بر مبناي جهان بيني معنوي و متفاوت با علم و تكنولوژي رايج بر پايه جهان بيني مادي را از مغرب تاريخ حقيقت و مشرق جغرافياي گيتي به طلوع كشاند و انسان، جهان، جامعه و تاريخ را با روي و نماي الهي موضوع دانش و انديشه قرارداد. نتيجه اين رويكرد، تأمين مباني تازه اي براي دانش و فضاها و شيوه هاي دست نخورده ا ...